Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας οι μονές στην περιοχή της Ευρυτανίας αποτέλεσαν καταφύγιο ταξιδιωτών, κατατρεγμένων καθώς και αγωνιστών (κλέφτες, αρματολοί) που δρούσαν στην περιοχή. Η μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στον Προυσό αποτέλεσε σημαντικό πνευματικό κέντρο (Σχολή Γραμμάτων Ρούμελης) αλλά και ορμητήριο για τα αρματολίκια της περιοχής καθιστώντας την οχύρωσή της εξαιρετικά σημαντική.
Η οχύρωση περιλαμβάνει - εκτός από το φυσικό δισπρόσιτο ανάγλυφο - δύο λιθόκτιστα κτίσματα ανατολικά και δυτικά του δρόμου που οδηγεί στη Μονή (Ανατολικός και Δυτικός Πύργος). Πρόκειται για δύο μονόχωρους, τετράπλευρους πύργους οι οποίοι χρονολογούνται στη μεταβυζαντινή περίοδο και συγκεκριμένα το 17ο- 18ο αιώνα. Οι πύργοι είναι γνωστοί ως «Πύργοι του Καραϊσκάκη» καθώς ήταν το κατάλυμα του αγωνιστή όταν κατέφθανε στη Μονή είτε για να καταστρώσει τη στρατηγική του είτε για να δεχθεί φροντίδα καθώς ήταν φθισικός. Εκεί βρισκόταν όταν σταμάτησε η πομπή που μετέφερε τον νεκρό Μάρκο Μπότσαρη για να τον ασπαστεί. Ωστόσο , οι δύο πύργοι προϋπήρχαν των χρόνων δράσης του στρατηγού.
Το 1979 , οι δύο Πύργοι αναγνωρίστηκαν επίσημα ως διατηρητέα ιστορικά τεκμήρια κατατάσσοντάς τους στα αμυντικά συγκροτήματα της μεταβυζαντινής περιόδου. Οι Πύργοι, οι οποίοι είναι ύψους 7 μέτρων, συγκαταλέγονται από το Υπουργείο Πολιτισμού στα ιστορικά διατηρητέα μνημεία διότι αποτελούν «ιστορικό τεκμήριο όχι μόνο για την περιοχή αλλά όλη τη χώρα».