Η Καλιακούδα βρίσκεται στο Νομό Ευρυτανίας στα 2101μ., διαχωρίζει τους μεγάλους ορεινούς όγκους των Βαρδουσίων, του Τυμφρηστού και του Παναιτωλικού. Στα νότια της σχηματίζεται το φαράγγι Πανταβρέχει που διασχίζεται από τον Κρικελλοπόταμο. Η ονομασία του «Πάνταβρέχει» οφείλεται στους καταρράκτες που δημιουργούν με τη συνεχή ροή , την αίσθηση της βροχής. Για να μπορέσει να το επισκεφθεί κανείς πρέπει να να διασχίσει ένα μεγάλο μέρος του βουνού και να γνωρίσει την όμορφη φύση της Ευρυτανίας. Το μεγαλύτερο μέρος της Καλιακούδας καλύπτεται από δάσος ελάτου, όπως και η μεγαλύτερη έκταση στα βουνά της Ευρυτανίας. Μερικά από τα σημαντικότερα ζώα του βουνού είναι ο λύκος και ο αγριόγατος του μοριά, ενώ από τα πτηνά ξεχωρίζει ο χρυσαετός.
Ακολουθεί δημοσίευση ορειβατών στο routes.gr από την ανάβαση τους στην Καλιακούδα:
"Δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο και για αυτό αναχωρήσαμε αμέσως για το Μεγάλο Χωριό. Αφού ζητήσαμε κάποιες πληροφορίες, ξεκινήσαμε την ανάβαση για το καταφύγιο της Καλιακούδας. Φυσικά υπάρχει και πολύ καλός χωματόδρομος για το καταφύγιο όμως αυτό δεν είναι ορειβασία...
Ξεκινήσαμε λοιπόν την ανάβαση για το καταφύγιο από το μονοπάτι που «κόβει» το δρόμο 8 φορές (ή μήπως ο δρόμος «κόβει» το μονοπάτι;;;). Όταν τελικά μετά από σχεδόν 2 ώρες φτάσαμε στο καταφύγιο, ήμασταν αρκετά κουρασμένοι, ειδικά λόγω της αποπνικτικής ζέστης.
Παρά όλα αυτά ξεκινήσαμε το μαγείρεμα των γνωστών αφυδατωμένων μακαρονιών που όλοι αγαπήσαμε... Ξαφνικά ήχος αυτοκινήτου - ορειβάτες μόνο μπορεί να είναι τέτοια ώρα - σκεφτήκαμε και φυσικά πέσαμε έξω: απλώς αργοπορημένοι επισκέπτες από το Καρπενήσι που μας έκαναν ευχάριστη συντροφιά για αρκετή ώρα.
Την επομένη, μετά από ένα πολύ καλό ύπνο, ξεκινήσαμε με όρεξη για την κορυφή παρακάμπτοντας το χωματόδρομο για το διάσελο και χωρίς πολλές τραβέρσες αφού οι πολλές σάρες δεν επέτρεπαν κάτι τέτοιο. Τελικά και χύνοντας πολύ ιδρώτα λόγω της ανυπόφορης ζέστης, βρεθήκαμε στην κορυφή της Καλιακούδας (2098 μ), χαρούμενοι που ήμασταν τόσο κοντά στο στόχο αλλά και αρκετά αγχωμένοι: Θα τα καταφέρουμε; Στο βουνό ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος...
Αρχίσαμε λοιπόν γρήγορα τη κατάβαση σχεδόν χωρίς να τραβερσάρουμε, συχνά βουλιάζοντας στις σάρες, φτάσαμε στο καταφύγιο και αφού φορτωθήκαμε τους υπνόσακους συνεχίσαμε χωρίς καθυστέρηση για το Μεγάλο Χωριό. Όταν τελικά μπήκαμε στο αυτοκίνητο ήταν ήδη μεσημέρι και για αυτό βγάλαμε μόνο τα άρβυλα και ξεκινήσαμε για το Χιονοδρομικό Κέντρο του Βελουχίου."